Ludo Bagman - Najlepszy komentator meczu na świecie. Był kiedyś zawodnikiem popularnych Os z Melbourne.
Gladys Boothby - twórczyni mioteł, m.in. "Księżycowej Brzytwy" i "Srebnej Strzały"
Edgar Cloggs - duch, który latał nad stadionem w Hogwarcie. Za życia był graczem Quidditcha, teraz pomaga uczniom w nauce gry.
Elias Grimstone - twórca mioteł, m.in."Dębowego Gromu 79"- pierwszej miotły na której udało sie przelecieć nad Oceanem Atlantyckim
Gwenong Jones - kapitanka i pałkarz jedynej żeńskiej drużyny Quidditcha Harpii z Hollyhead.
Tekla Hooch -nauczycielka Quidditcha w Hogwarcie.
Randolph Keith, Basil Horton - twórcy mioteł z serii "Kometa"
Boby, Bill, Barnaba Ollerten - twórcy mioteł z serii "Zamiatacz"
Roderick Plumpton - szukający reprezentacj Angli. Ustanowił rekord świata w 1972r. łapiąc znicz w trzy i pół sekundy od rozpoczęcia meczu.
James Potter -najlepszy szukający w Hogwarcie wszech czasów, rozegrał 25 meczy, z tego w 24 złapał
znicz (w tym jednym tłuczek go uderzył i spadł z miotły).
Elliot Smethwyck - czarodziej, który pierwszy zastosował przy miotłach zaklęcie poduszkujące.
Leopoldina Smethwyck- pierwsza czarownica, która została sędzią Quidditcha.
Joselin Wadoock - ścigający drużyny Puddlerneve United. Ustanowił rekord bramek sezonu w meczu przeciw Nietoperzom z Ballycastle w 1931r.
Kennilwothy Whisp - autor książki "Quidditch przez wieki".
Devlin Whitehorn - założyciel wytwórni mioteł "NIMBUS"
Bowman Wright - pracował nad ulepszaniem Złotego Znicza.
Cyprian Youdle -jedyny sędzia Quidditcha, który został zabity podczas meczu. Sprawcy nigdy nie złapano, przypuszcza się, że był na widowni.
sobota, 14 grudnia 2013
2. Stadiony
Stadion na Wrzosowiskach Ilkley (Ilkley Moors) - Stadion znajdujący się na wrzosowiskach obok miasta w Wielkiej Brytanii w hrabstwie Yorkshire.
Na tym stadionie w latach 90' XX wieku rozegrał się mecz Zjednoczonych z Puddlemere i Harpami z Holyhead. Fani tych drużyn są wyjątkowo wrogo nastawieni, co spowodowało wprowadzenie zakazu wnoszenia różdżek na stadion. Było to sprzeczne z prawem czarodziei (prawo do posiadania różdżki ustanowiła Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów w 1692 roku).
Stadion Barnton - Stadion położony niedaleko wisi Barnton w Anglii w hrabstwie Cheshire. Miejsce do gry w Quidditcha było wyjątkowo niesprawiedliwe oraz idiotyczne, ponieważ kosze po jednej stronie boiska były tak małe, że z trudem przeciskało się przez nie śliwkę, a po drugiej stronie boiska były one olbrzymie. Sprawa zmieniła się po 1883 roku, gdy wprowadzono pętle, a wraz z nimi obowiązujące wymiary.
Stadion na Wrzosowiskach Bodmin (Bodmin Moors) - Stadion leżący na wrzosowiskach niedaleko miasta Bodmin w środkowej Kornwalii w Wielkiej Brytanii.NA nim odbył się mecz, który stał się słynny, ponieważ szukający nie mogli przez 6 miesięcy znaleźć znicza. Powstała legenda, że Złoty Znicz nadal tam lata.
Stadion na Wrzosowiskach Ellis (Ellis Moors) - Stadion wybudowany na wrzosowiskach Ellis. Znany jest z tego, że czarodzieje często musieli uciekać, ponieważ mugole zaczynają tam piknikować.
Stadion na Wrzosowiskach Exmoor - Exmoor to pagórkowaty obszar na otwartych wrzosowiskach znajdujący się w zachodnim Somerset oraz północnym Devon. Znajduje się na nim stadion wybudowany przed lutym 1999 roku. Na obiekt rzucony został czar niewidzialności, przez co czarodzieje musieli je oglądać przez specjalne okulary. Narzekali, że nie widzieli swoich miejsc oraz gry. Dlatego Ministerstwo Magii usunęło czar, a urzędnicy zastanawiają się nad zaklęciem mgły.
Stadion na Wrzosowiskach Yorkshire (Yorkshire Moors) - Stadion położony na wrzosowiskach w Parku Narodowym w hrabstwie Yorkshire. Fanom zabrania się głośnego kibicowania, ponieważ ściąga to ciekawskich mugoli.
Stadion Barnton - Stadion położony niedaleko wisi Barnton w Anglii w hrabstwie Cheshire. Miejsce do gry w Quidditcha było wyjątkowo niesprawiedliwe oraz idiotyczne, ponieważ kosze po jednej stronie boiska były tak małe, że z trudem przeciskało się przez nie śliwkę, a po drugiej stronie boiska były one olbrzymie. Sprawa zmieniła się po 1883 roku, gdy wprowadzono pętle, a wraz z nimi obowiązujące wymiary.
Stadion na Wrzosowiskach Bodmin (Bodmin Moors) - Stadion leżący na wrzosowiskach niedaleko miasta Bodmin w środkowej Kornwalii w Wielkiej Brytanii.NA nim odbył się mecz, który stał się słynny, ponieważ szukający nie mogli przez 6 miesięcy znaleźć znicza. Powstała legenda, że Złoty Znicz nadal tam lata.
Stadion na Wrzosowiskach Ellis (Ellis Moors) - Stadion wybudowany na wrzosowiskach Ellis. Znany jest z tego, że czarodzieje często musieli uciekać, ponieważ mugole zaczynają tam piknikować.
Stadion na Wrzosowiskach Exmoor - Exmoor to pagórkowaty obszar na otwartych wrzosowiskach znajdujący się w zachodnim Somerset oraz północnym Devon. Znajduje się na nim stadion wybudowany przed lutym 1999 roku. Na obiekt rzucony został czar niewidzialności, przez co czarodzieje musieli je oglądać przez specjalne okulary. Narzekali, że nie widzieli swoich miejsc oraz gry. Dlatego Ministerstwo Magii usunęło czar, a urzędnicy zastanawiają się nad zaklęciem mgły.
Stadion na Wrzosowiskach Yorkshire (Yorkshire Moors) - Stadion położony na wrzosowiskach w Parku Narodowym w hrabstwie Yorkshire. Fanom zabrania się głośnego kibicowania, ponieważ ściąga to ciekawskich mugoli.
poniedziałek, 5 sierpnia 2013
Rozdział II 1. Inne gry miotlarskie.
Istnieją inne gry miotlarskie oprócz Quidditcha, w niektóre jeszcze się gra, w inne nie. Oto kilka z nich:
Quodpod - gra, która powstała w XVIII wieku przez Abraham`a Peasegooda. Znana jest w Ameryce Północnej, jedna z odmian Quidditcha. Wymieniony wyżej Abraham wracał z Europy z nowym sprzętem do gry w Quidditcha, lecz podczas podróży jego różdżką zetknęła się z jednym z kafli, który po wyciągnięciu z kufra wybuchł. Twórca obdarzony był niezwykłym poczuciem humory, więc zamiast być złym postanowił zamienić wszystkie kafle w wybuchające piłki (nazywano je Quody, lp Quod) i zaczął nimi grać.
Od tego czasu w Ameryce Północnej bardziej znaną grą jest Quodpod niż Quidditch. Polega ona na tym, że wybuchającego Quoda trzeba podawać między sobą (każda drużyna miała 11 zawodników), ale nie można było trzymać za długo w rękach, ponieważ wybuchał. Quoda trzeba było szybko wsadzić do kotła z cieczą, która zapobiegała wybuchaniu. Za to dostawało się punkty.
Shuntbumbs - gra, która powstała w Devon (Anglia), grają w nią tylko młodzi czarodzieje. Polega ona na tym, że trzeba było zepchnąć innych zawodników z mioteł. Wygrywa ten, który jako jedyny utrzymał się na miotle.
Aingingein - gra, w której mistrzem był Fingan Nieustraszony. Polegała ona na tym, że każdy gracz brał piłkę 'dom' (kozi woreczek żółciowy) i przelatywał z nią przez rząd płonących beczek bez dna. Wygrywał ten, który przerzucił piłkę przez beczki. Jest tematem wielu ballad.
Stichstock - gra, która powstała w średniowieczu, w Niemczech. Gra zanikła w XIV wieku. Jednym ze znanych graczy w tej grze był Gunther Gwałtownik. Polegała na tym, że w ziemię wbijano tyczkę, wysoką na 20 stóp. Na samej górze umieszczono smoczy pęcherz. Jeden z graczy, przywiązany długą liną, był jego obrońcą, który do obrony pęcherza mógł używać różdżki. Reszta graczy miała zaostrzone końce mioteł i próbowała po kolei przebić pęcherz. Wygrywał ten, który jako pierwszy przebił pęcherz albo obrońca, jeśli nikomu nie udało się tego dokonać.
Swivenhodge - gra pochodząca z Herefordshire w Anglii. Używano w niej świńskiego pęcherza, którego siedzący tyłem na miotłach gracze musieli odbijać końcem miotły. Piłka musiała przelecieć przez żywopłot. Jeśli przeciwnik nie odbił pęcherza, tracił punkt. Wygrywał ten, kto zdobył pięćdziesiąt punktów.
Creaothceann - szkocka gra miotlarska, pochodząca z kultury celtyckiej. Dwunastu graczy miało przywiązane do głowy kociołki, zazwyczaj żelazne. Gra zaczynała się od ogdłosu bębnów, wtedy z nieba zaczęły spadać kamienie, które mieli łapać zawodnicy. Wygrywał ten, który nazbieraj najwięcej kamieni.Gra została zakazana w 1762 roku z powodu wielu ofiar śmiertelnych. Przywrócić chciał ją Magnus Macdonald.
Quodpod - gra, która powstała w XVIII wieku przez Abraham`a Peasegooda. Znana jest w Ameryce Północnej, jedna z odmian Quidditcha. Wymieniony wyżej Abraham wracał z Europy z nowym sprzętem do gry w Quidditcha, lecz podczas podróży jego różdżką zetknęła się z jednym z kafli, który po wyciągnięciu z kufra wybuchł. Twórca obdarzony był niezwykłym poczuciem humory, więc zamiast być złym postanowił zamienić wszystkie kafle w wybuchające piłki (nazywano je Quody, lp Quod) i zaczął nimi grać.
Od tego czasu w Ameryce Północnej bardziej znaną grą jest Quodpod niż Quidditch. Polega ona na tym, że wybuchającego Quoda trzeba podawać między sobą (każda drużyna miała 11 zawodników), ale nie można było trzymać za długo w rękach, ponieważ wybuchał. Quoda trzeba było szybko wsadzić do kotła z cieczą, która zapobiegała wybuchaniu. Za to dostawało się punkty.
Shuntbumbs - gra, która powstała w Devon (Anglia), grają w nią tylko młodzi czarodzieje. Polega ona na tym, że trzeba było zepchnąć innych zawodników z mioteł. Wygrywa ten, który jako jedyny utrzymał się na miotle.
Aingingein - gra, w której mistrzem był Fingan Nieustraszony. Polegała ona na tym, że każdy gracz brał piłkę 'dom' (kozi woreczek żółciowy) i przelatywał z nią przez rząd płonących beczek bez dna. Wygrywał ten, który przerzucił piłkę przez beczki. Jest tematem wielu ballad.
Stichstock - gra, która powstała w średniowieczu, w Niemczech. Gra zanikła w XIV wieku. Jednym ze znanych graczy w tej grze był Gunther Gwałtownik. Polegała na tym, że w ziemię wbijano tyczkę, wysoką na 20 stóp. Na samej górze umieszczono smoczy pęcherz. Jeden z graczy, przywiązany długą liną, był jego obrońcą, który do obrony pęcherza mógł używać różdżki. Reszta graczy miała zaostrzone końce mioteł i próbowała po kolei przebić pęcherz. Wygrywał ten, który jako pierwszy przebił pęcherz albo obrońca, jeśli nikomu nie udało się tego dokonać.
Swivenhodge - gra pochodząca z Herefordshire w Anglii. Używano w niej świńskiego pęcherza, którego siedzący tyłem na miotłach gracze musieli odbijać końcem miotły. Piłka musiała przelecieć przez żywopłot. Jeśli przeciwnik nie odbił pęcherza, tracił punkt. Wygrywał ten, kto zdobył pięćdziesiąt punktów.
Creaothceann - szkocka gra miotlarska, pochodząca z kultury celtyckiej. Dwunastu graczy miało przywiązane do głowy kociołki, zazwyczaj żelazne. Gra zaczynała się od ogdłosu bębnów, wtedy z nieba zaczęły spadać kamienie, które mieli łapać zawodnicy. Wygrywał ten, który nazbieraj najwięcej kamieni.Gra została zakazana w 1762 roku z powodu wielu ofiar śmiertelnych. Przywrócić chciał ją Magnus Macdonald.
czwartek, 26 lipca 2012
3. Boisko do gry.
Miary :
Jeden Cal - 2,54 cm
Jedna Stopa - 30,48 cm (12 cali)
Zachariasz Mumps mówił, że boisko do quidditcha było owalne. Miało 500 stóp w długości, a w szerokości - 180 stóp. Na środku boiska było narysowane koło o średnicy 2 stóp, z której wypuszczano piłki i zaczynano grę. Za jego czasów kosze na długich tyczkach zastępowały pętle.
W 1620 roku Quintius Umfraville napisał książkę zatytułowaną „Szlachetny sport magów”, w której zamieścił plan siedemnastowiecznego boiska do gry.
Dopiero w 1883 roku zaczęto używać pętle zamiast koszy.
___________________________________________________________________
Teraźniejsze boisko :
poniedziałek, 23 lipca 2012
2. Rodzaje mioteł.
Miotły na początku były niewygodne. Niepozornie miotły nie trzeba było chować, ponieważ były one zwykłym narzędziem mugolskim, nie wpadały w one w oko. Nie były one drobie (zależało to od gatunku). Zaczęto je używać w 962 roku w Europie. Wtedy była niewygodna, twarda i wolna. Nie można była zawracać, więc leciało się tylko do przodu. Opadało, wznosiło i skręcało się z tą samą prędkością. Już Guthrie Lochrin w 1107 r. mówił, po swojej podróży, że miał zadek pełen drzazg, a jego podróż była bardzo krótka. W 1820 roku Elliot Smethwyck wynalazł zaklęcie poduszkujące, które dawało wygodę podróżującym i grającym w quidditcha. Kiedyś miotły były własnej, domowej roboty.
Istnieją 3 rodzaje mioteł :
1. Sportowe
2. Transportowe
3. Wieloosobowe
3. Wieloosobowe
1. Sportowe
- Spadająca Gwiazda – bardzo wolna i stara miotła.
- Zmiatacz nr 5 – bardzo słaba miotła, trochę lepsza od Spadającej
Gwiazdy.
- Zmiatacz nr 7 – słaba miotła, na takiej latał Harry podczas pierwszej nauki latania z panią Hooch.
- Meteor – średnia miotła, na takiej latał Harry, gdy nie miał nimbusa.
- Kometa 260 – miotła Cho Chang.
- Srebrna Strzała – miotła przypominająca w wyglądzie błyskawicę.
- Nimbus 2000 – dobra miotła. Prędkość maks. 140 km/h
- Nimbus 2001 – jedna z najlepszych na świecie. Prędkość maks. 150 km/h
- Błyskawica – najlepsza miotła na świecie. Lata z zawrotną prędkością
150 mil/h.
2. Transportowe
- Patyczek – prędkość maks.20 km/h, udźwig 300kg.platforma 30x40cm2
- Patyczek 2 -prędkość maks.20 km/h, udźwig 500kg.platforma 45x50cm2
- Patyczek 3 – prędkość maks.25 km/h, udźwig do 750kg. platforma 80x80cm2
3. Wieloosobowe
- Latająca trąba 1 – prędkość maks.10 km/h, pomieści 3 osoby
- Latająca trąba 2 -prędkość maks.15 km/h, pomieści 4 osoby
- Tornado – prędkość maks.17 km/h, pomieści 6 osób
- Błękitna Butla – rodzinna miotła wyposażona w auto alarm.
sobota, 21 lipca 2012
Rozdział I 1. Zawodnicy i piłki w quidditchu.
1. Obrońca - jest to gracz, który ma za zadanie
obraniać wszystkie 3 pętle. Obrońca może wyjść poza pole bramkowe, ale
rzadko to się zdarza.
2. Ścigający - jest ich trzech. Ścigający ma za zadanie złapać kafla i trafić nim w pętle. Jeden poprawny rzut w pętle oznacza 10 punktów dla drużyny.
3. Pałkarz - pałkarz ma pałkę którą ma odbijać nadlatujące na graczy tłuczki. Pałkarzy jest dwóch.
4. Szukający - jego rola jest prosta - ma
złapać złoty znicz. Za złapanie złotego znicza dostaje się 150 punktów
co często decyduje o wyniku gry. Złapanie znicza kończy grę.
1. Złoty znicz - mała, złota piłeczka wielkości
orzecha włoskiego. Ma małe skrzydła. Trudno ją złapać ze względu na
szybkość i rozmiar.
2. Kafel - piłka, która jako jedyna w tej grze nie posiada magicznej mocy. Jest owalna i czerwona, zrobiona ze skóry.
3. Tłuczki - 2 piłki, która są twarde i ciężkie. Są koloru czarnego. Ich zadanie to strącić z miotły jak najwięcej zawodników.
Spis treści.
Rozdział I
1. Zawodnicy i piłki w quidditchu.
2. Rodzaje mioteł.
3. Boisko do gry.
Rozdział II
1. Inne gry miotlarskie
2. Zaklęcia używane w grze.
3. Zagrania i Faule.
4. Starania przeciwko mugolom.
4. Starania przeciwko mugolom.
Rozdział III
1. Historia piłek używanych w quidditchu.
2. Historia zawodników w quidditchu.
Dodatkowe
Znicz - historia
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)